Damn chinese culture

Ik bestel een snack en een cola in een nabijgelegen restaurant en betaal. De dienster brengt helaas de gevraagde cola niet, weeral, zijn ze die vergeten in te tikken. Ik roep de dienster en vraag een cola. Hij brengt me een cola en een rekening voor de cola. Ik geef een briefje van 10Y voor de cola. Na 10 minuten vol geduld te hebben gewacht op het wisselgeld, vraag ik de dienster naar het wisselgeld. Nog eens 10 minuten later komt hij aandraven met mijn wisselgeld. Wel, dit is een typisch scenario in China.

Regelmatig hoor ik van chinese vrienden dat de baas deze maand slechts 70 percent of zelfs maar 50 percent van zijn of haar loon uitbetaald. Het excuus van de baas is steeds diezelfde reden : we hebben geen inkomsten of de economie is aan het dalen. Ontslagvergoedingen worden nooit uitbetaald, commissies en bonussen worden met vertraging en slechts gedeeltelijk uitbetaald. China kent geen werknemers-organisaties die de rechten van de werknemer verdedigen. Al zouden chinese werknemers het geld hebben, wat meestal het geval niet is, om hun werkgever voor de rechtbank te dagen, dan nog zou dit weinig tot niets uithalen. In China is er wat men noemt ‘Guanxhi’, dit betekent zoveel als ‘relatie’, ‘guanxhi’ kan verwijzen naar een relatie die een hogere positie bekleed. Een chinees zal algauw zijn ‘guanxhi’ raadplegen als hij problemen ervaart. Je kan het vergelijken met een soort van netwerk waar de ene chinees diensten verleend aan de andere chinees. Natuurlijk zal de persoon die de dienst verleende, vroeg of laat een dienst terugvragen.

Een contract of schriftelijke overeenkomst wordt nooit nageleefd en is continu vatbaar voor wijzigingen. Laat staan een afspraak, mondelinge overeenkomst of een belofte. Chinezen hebben geen woord en het is onmogelijk te achterhalen of de tegenpartij zal naleven of doen wat werd overeengekomen. De chinees mag dan al ‘ja’ zeggen, maar niets garandeert dat hij akkoord gaat. De enige manier om dit te verifieren is simpelweg afwachten op het resultaat. Een chinees vindt zijn imago te belangrijk om ‘neen’ te zeggen ; hij zou zijn of haar gezicht verliezen.

Het is een gewoonte in China dat als een chinees je uitnodigt voor een maaltijd of een uitstapje, hij alle kosten voor zich neemt. Het zou onbeleefd zijn om je portefeuille boven te halen. Niettegenstaande, de chinees verwacht uiteraard dat zijn ‘investering’ opbrengt en dat je hem vroeg of laat ook eens uitnodigt.

De chinese cultuur is ontzettend competitief, hoe kan het ook anders, ze zijn met zoveel. Het is een mix van communisme en kapitalisme : ieder voor zich tot in het extreme. Dit asociaal gedrag is heel duidelijk zichtbaar : mensen lopen elkaar omver op het voetpad en in de winkels, de bus nemen kan niet zonder trekken en duwen, voorsteken aan de kassa is schering en inslag, of negeren dat die andere persoon langer aan het wachten was op een taxi, etc. Er zijn enorme rijke mensen in China en nog steeds een 13 miljoen straatarme chinezen. Die rijkelui bestellen nooit de beste wijn in het restaurant, maar het is de gewoonte in China om de duurste wijn te bestellen.

Kwaliteit in China is ver zoek, kwantiteit is wat bij chinezen telt. Dit weerspiegelt zich voornamelijk in de dienstverlening en produktie van goederen in China.

Logica is onbestaande, evenals team-spirit. In het bedrijfsleven heeft ieder zijn plaatsje, ieder doet zijn ding en communicatie bestaat niet. Bijgeloof is nog steeds sterk aanwezig bij de chinezen.

Onderwijs : wel ja…

In het verkeer geeft men geen voorrang, iedereen snijdt elkaar de pas af. Het is levensgevaarlijk om de straat over te steken als voetganger, zelfs al is het groen licht en wandel je op het zebrapad. De electrische scooters maken geen geluid, dus die hoor je nooit op je afkomen.

Opvoeding : Vele chinezen spuwen op de grond, eten met hun mond open, boeren, slurpen, ronkende geluiden met de neus maken, etc.

De staat heeft nog steeds een grote invloed op de media, het onderwijs, ruimtelijke ordening, etc. De gemiddelde chinees is bang van de overheid en loopt makkelijk in het lijntje. Dat maakt dat er geen ruimte is voor creativiteit. Chinezen kopieren, dat is zowat het enige dat ze kunnen. Hun creatieve denken werd eeuwenlang ondermijnd en is onbestaande. Beperking van het creatieve denken gaat ver, een voorbeeld : Je zegt tegen een chinees dat je ziek bent, het antwoord dat je gegarandeert krijgt is : ‘Drink een beetje water’. Dit is een voorbeeld van beperkt creatief denken omdat de chinezen gewoonweg niet weten hoe te reageren en gewoonweg geen alternatieve reactie kunnen geven. Shoppen is vreemd : een volledige straat met niets anders dan gsm-winkels, een volledige straat van shoppingmalls waar je niets anders dan schoenen kan kopen. Niet echt praktisch als je drie verschillende dingen nodig hebt, moet je de volledige stad doorkruisen.

De chinese taal is ontzettend simplistisch ; ieder karakter vertegewoordigt een begrip. Bijvoorbeeld : een vierkantje lijkt op een gat waar je kan doorlopen, dus dat betekent ‘exit’ of ‘doorgang’. De combinatie van meerdere begrippen vormt dan een zin of een nieuw begrip : gsm bestaat uit twee tekens : ‘hand’ en ‘machine’, je zou het inderdaad een ‘handmachine’ kunnen noemen… Er zijn ongeveer 5.000 courante chinese tekens of begrippen die dagdagelijks gebruikt worden in China. Terwijl wij een alfabet hebben dat uit 26 karakters bestaat, waarmee we nieuwe woorden kunnen maken, die woorden combineren, etc. is de chinese taal heel beperkt. Daarnaast, vele uitspraken van begrippen lijken op elkaar en dat creeert natuurlijk heel wat misvattingen. Je wordt in China aanzien als een intelligent persoon als je meer dan 5.000 chinese karakters kent. Chinezen kunnen intelligentie niet onderscheiden van kennis. Volgens de meeste chinezen is kennis hetzelfde als intelligentie.

Het is een cultuur met roots van rijstkwekers en landbouwers, een cultuur waarin de boerin vandaag makeup draagt en de boer zijn ezel heeft geruild voor een wagen. Het enige dat niet mee-evolueerde is hun denkwijze. China, een zielige cultuur die bestaat uit opportunisme, asociaal gedrag, gebrek aan opvoeding en zeer beperkte vorm van intelligentie. Wie gelooft dat China de nieuwe wereldmacht wordt, slaat de bal er volledig naast.

Het enige dat China zou kunnen opkrikken tot een betere levensstandaard is de invloed van het westen : expats en buitenlandse vestigingen van westerse bedrijven en buitenlandse organisaties. Niettegenstaande, vele chinezen staan niet open voor westerse invloeden. Erger, er is een weerstand en afkeer ten aanzien van het westen. Daarenboven geloven de meeste chinezen de waarheid in pacht te hebben. Chinezen zijn hardhoofden, voornamelijk het mannelijke geslacht !